Vlaaien - Roel Peeters

Met Vlaaien presenteert Roel Peeters een eigenzinnige en speelse bundel die op het eerste gezicht licht en luchtig lijkt, maar bij nader inzien een verrassende diepgang bevat. De titel roept iets huiselijks en herkenbaars op vlaai als symbool van Limburgse gezelligheid, traditie en eenvoud  maar Peeters gebruikt dit alledaagse uitgangspunt om grotere thema’s aan te snijden zoals identiteit, herinnering, vergankelijkheid en menselijke relaties. Juist die spanning tussen het gewone en het betekenisvolle maakt Vlaaien tot een interessante en gelaagde bundel.

Wat direct opvalt aan Peeters’ stijl is zijn toegankelijkheid. De taal is helder, vaak speels en soms bijna achteloos, alsof de gedichten vanzelf zijn ontstaan. Toch schuilt er achter die schijnbare eenvoud een zorgvuldige opbouw. Peeters kiest zijn woorden precies, zonder overbodige opsmuk. Hierdoor zijn de gedichten goed te volgen, ook voor lezers die minder vertrouwd zijn met poëzie. Tegelijk biedt de bundel genoeg ruimte voor interpretatie, waardoor ook ervaren lezers worden uitgedaagd om verder te kijken dan de oppervlakte.

De vlaai fungeert in de bundel niet alleen als concreet object, maar ook als metafoor. Het staat voor thuis, voor samenzijn, maar ook voor nostalgie en het verlangen naar iets dat misschien niet meer helemaal bestaat zoals vroeger. In verschillende gedichten wordt het alledaagse leven beschreven: familiebezoeken, gesprekken, kleine rituelen. Deze momenten lijken banaal, maar Peeters weet ze te laden met emotie en betekenis. De lezer herkent zich gemakkelijk in deze scènes, wat zorgt voor een sterke betrokkenheid.

Een ander belangrijk aspect van Vlaaien is de humor. Peeters schuwt ironie en zelfspot niet. Sommige gedichten hebben een licht absurde ondertoon, waardoor ze een glimlach oproepen. Deze humor werkt verfrissend en voorkomt dat de bundel te zwaar of sentimenteel wordt. Tegelijk is de humor nooit gratuit; ze dient altijd een doel en benadrukt vaak juist de kwetsbaarheid van de mens. Door te lachen om het kleine en het onhandige, laat Peeters zien hoe menselijk zijn personages – en impliciet ook de lezer – zijn.

Thematisch beweegt de bundel zich tussen verleden en heden. Herinneringen spelen een grote rol, vooral herinneringen aan familie en jeugd. Peeters beschrijft deze niet als statische beelden, maar als iets wat voortdurend in beweging is en opnieuw wordt geïnterpreteerd. Dit geeft de bundel een melancholische ondertoon, zonder dat het somber wordt. De gedichten suggereren dat herinneringen zowel troostend als pijnlijk kunnen zijn, en dat ze een belangrijke rol spelen in wie we zijn.

Wat ook opvalt, is het ritme van de bundel. Peeters wisselt korte, compacte gedichten af met iets langere teksten. Dit zorgt voor variatie en houdt de aandacht vast. De beeldspraak is vaak concreet en tastbaar: smaken, geuren en handelingen keren regelmatig terug. Hierdoor worden de gedichten bijna zintuiglijk; als lezer proef en ruik je als het ware wat er wordt beschreven. Dit sluit mooi aan bij de titel en versterkt de samenhang van de bundel.

Een mogelijk kritiekpunt is dat niet elk gedicht even sterk is. Sommige teksten blijven vrij beschrijvend en missen de scherpte of verrassing die andere gedichten wel hebben. Toch doet dit weinig af aan het geheel. Vlaaien moet vooral als bundel worden gelezen, waarin de afzonderlijke gedichten elkaar aanvullen en versterken. De samenhang en thematische consistentie maken eventuele zwakkere momenten ruimschoots goed.

Al met al is Vlaaien van Roel Peeters een toegankelijke, warme en doordachte poëziebundel. Peeters slaagt erin om het alledaagse bijzonder te maken en laat zien dat grote thema’s vaak schuilgaan in kleine momenten. Met humor, eenvoud en gevoel voor detail nodigt hij de lezer uit om stil te staan bij herinneringen, relaties en de betekenis van thuis. Vlaaien is daarmee een bundel die je niet alleen leest, maar ook even met je meedraagt – zoals de nasmaak van iets vertrouwds en zoets.